Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ημερολόγιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ημερολόγιο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Ξημερώματα Παρασκευής....


Αδειάζω το κεφάλι μου,πετάω έξω στιγμές και κάνω γενική καθαριότητα.
Ξεκάθαρα τα θέλω όλα,τα κοιτάζω ένα ένα καλά καλά και τα βάζω στο ψάθινο καλαθάκι του γραφείου μου.
Ουτοπία,ο θάνατος της λογικής και το παραμύθιασμα πως μπορεί και να υπάρχει ελπίδα σε έναν ήδη νεκρό.
Δεν έχω άλλα να κρατήσω,δεν θέλω να κρατήσω τίποτα που δεν ήταν πραγματικά δικό μου.
Νιώθω γυμνή,αγκαλιάζω το σώμα μου,κοιτάζω στον καθρέφτη και αναρωτιέμε αν αγαπήθηκε ποτέ πραγματικά,αν το άρωμά μου μπόρεσε να γεννήσει τον πόθο.
Γιατί βουρκώνω?δεν θα έπρεπε,ψυχρά και σταθερά σβήνω,σχίζω,μουτζουρώνω,καίω ότι νόμιζα ήταν δικό μου.
Γιατί χαμογελάω?τώρα που αποχαιρετώ την αγάπη θα έπρεπε να είμαι λυπημένη?

Έχω χωθεί για τα καλά στο μπαούλο των παλιοαναμνήσεών μου,ανάκατα τα μαλλιά μου και τα χέρια μου ότι αρπάξουν το καταστρέφουν.


Νομίζω πως τα ξεκαθάρισα όλα,κοιτάζω τι μου έχει μείνει για το κουτί με τα γαλάζια συνεφάκια και μετράω φωναχτά...ένα τριανταφυλλάκι,ένα κουκλάκι,μια ζωγραφιά και μια μικρή μικρούτσικη ξύλινη καρδούλα.

Αυτά είναι πραγματικά δικά μου,όλα τα άλλα,χαμόγελα,αγκαλιές,έρωτας,τα γυρίζω πίσω,νοερά με την καρδιά και το μυαλό σας ξορκίζω για να σωθώ....


Μολύβι και χαρτί....μολύβι και χαρτί

Όταν δεν έχω κέφια το μόνο που με σώνει είναι να πιάσω το μολύβι και να αρχίσω να σκιτσάρω. Αγαπώ πολύ την ζωγραφική , όπως αγαπώ γενικώ...